اخم که میکنی

بچه می شوم

کز میکنم یک کنج اتاق

و تا به خودم بیایم

مداد شمعی هایم را کنج دیگر اتاق پیدا می کنم!!

..........................

تقدیم به دیمن سهرابی که کیلومتر ها به او نزدیکم

  یک غزل:

 آنکس کـه مـرا بـا رخ او روی نـیـازسـت

  شایع شده در شهر شما شعبده بازست

 آری که به صـد حیله مـرا کرد اسیـرش 

  دیـوانـه شدم نیــز ، و  او بــر سـر نازست

 یا رب تو بگو این چه مرامی ست که دارد 

  جسمش همه پوشیده ولی مقنعه بازست

 بــاور بـکنـم یــا نـکـنـم آنـچـه شـنیــدم 

کــافـر شـده بــا آیـنه مـشغـول نـمـازست

 عالم نگران ، در غم مطـرب شدنش بود 

حـالا همـه شاعـر شده و قافیه سازست

 با عارف و سالک شده همبستر و کرده 

کـاری کـه بـرای همه کـس غیر مجازست

 بـر روی لباس تـن او بـافـتـه از عـشق 

هـر دکمه معماست و هر یک گره رازست

 ای دوست اگر قصه تو خواهی که بدانی 

کـوتــاه کنـم قصـه ی دردش که درازست

 هرچند همه جاذبه ی عشق درین ست 

هـر قـدر کـه تکـرار شود مطلب تازه ست

یک سپید از دوست خوبم مصطفی ارمغان

اولینم ، ناندرتال

ولی افتخار میکنم به آدم قصه و گاز محکمش

به اولین محدودیت ظالمانه ی اساطیر

و به شیطان

که خرد را فرمان نهاد

نه فرمان را

.................................

رباعی اول

در گذشتــه ها آتیـه را میسـازم

با علــم فقـط حاشیـه را میـسازم

هان!قدمت این شعر به روز ازلست

امروز فقــط قـافیــه را میسـازم

رباعی دوم(ازون هایی که که سید مهدی بدش میاد)

جرم لب من: طعم تو را خواست همین

جرم لب تو: با لب من ساخت همین

من زیـر شکنـجه ام کـه ثابت بشود

قانــون بشـر هم به لبت باخت همین

این رباعیات رو تقدیم میکنم به آدم برفی ، تا یکی گفته باشه:

        هیچکس دیگه نمیتونه جز خودش برای آب شدنش تصمیم بگیره

١)

     آن سمـت کـه آزادی ما تنـدیس است

     این سمت بهای شرفت ساندیس است

     این جامـــعه هـر روز بـه من میــگویـد

     رو راست ترین رفیـق من ابلیـس است

٢)

      بیماری من خاص برای شب بود

      یک عمر تمـام بدنـم در تب بود

      تجـویـز شـما حال مـرا جـا آورد

      درمان شما معجزه ی یک لب بود

 یک کار در حد خیریه هست که بهتره به آدرس باعث اون، یعنی آدم برفی سر بزنید

وبلاگ جدید آدم برفی بعد از فیلتر شدن

www.aaadambarfii2.blogfa.com

    مغزم را دادم روانشناسی/

از قبل شنیدم که میگفتند شعرا طرف راست مغزشان فعال ترست/

میگفتند سیاستمداران و فیلسوفان طرف چپ مغزشان نابغه است/

با این حال هرکس در دنیای سیاست ادعای بی طرفی دارد

دروغگوست/

مردم عادی بی طرف ترین مغزها را دارند،

شاید اصلا مغز ندارند،چون اگر داشتند یا چپی بودند یا راستی/

ما هم دست کمی نداریم ،

به طرف راست مغز اصطلاحا میگویند تفاله ی ذهن/

الان همه ی اینها که دارم مینویسم همه تفاله ی ذهن من است!!!

تا حالا چیزی به حز تفاله ننوشتم !؟؟

                  تف به این تقسیم بندی فیلسوفانه/

البته من اینها را قبول میکنم که اینها زائده ی ذهن من ست نه زاییده،

وقتی شعرایی پیدا می شوند که بزرگترین آرایه ی ادبی شان

عربده زدن وسط شعر است/

          وقتی جز عصیان و طغیان هیچ چیز نمی فهمند/

خلاصه اینکه شعر خودش تفاله بودهیچ،

اینهاهم آمدند......(این کلمه بدلیل اعتراض دوستان فیلترشد)وسطش/

حالا نبش احساسات شاعرانه ی حافظ و فردوسی

                                                و فرخی و فرخزاد غیر ممکنه/

هر چند همه ی ما جزئی ازین جریان شعری مزخرف هستیم،

ولی هستند کسانی که 

هنوز نظریه ی هنر برای هنر در بین آوار تفاله هایشان باقی مانده/

....................................

بعد از مدت ها یک غزل

                                    مـحـکـــوم

    آن دم کــه بـشـر مسـت ز فتـح قـمـری بود                     

                                      معـیــار خـدا گـردش سـال هـنــری بود

   محـکـوم بـه شـاعـر شـدنـم بـا اثـری کـه

                                     مجمـوعـه ی شعری به زبـان بشری بود

هـرچنــد کـه مختـار خـودم بـودم هستم

                                      از روز ازل خــلـقـت و خـلـقـم ددری بـود

  بـاران زده شـد دل کـه هـمـان بـدو تولد

                                      ایـن ناحـیـه بـا آب و هـوایـش خـزری بود

مغرور در آغوش خودم هستم و شادم

                                      محکوم به عشقی که فقط یک نفری بود

  در عالم اشعار هر آنکس که درخشید

                                      تحقیق کنـی سابقه اش کهنـه خری بود

   صد عشق زمینی شده سرگرمی کاغذ

                                     وقتی که قلـم دیـد تو عشقت خطری بود

  بــگــذار بــگویم بـه همـه حــرف دلـــم را

                                      ازشعر فـقط سهـمیـه ام در به دری بود*

......................

*برگرفته از این بیت استاد دهرویه:

(شاعر شدنم سهم مرا در به دری کرد)

     و دست های خالی خدا تو را آفرید که دستخوش عشق من شوی/

 و من با همین دست ها پاهایت میگرفتم و بوسه میزدم....

 دست هایی که لگدمال عشقت کردی/

 همچنان من پا روی پا  و تو  دست روی دست میگذاشتی/

 بعدها از پیام هایی که دست به دست میشد

 فهمیدم  قبلش صد دست چرخیدی تا به دست من رسیدی

 و باورم نمیشد که خدا هم در این عشق دست داشت/

 آری ،دست بالای دست بسیارست و من همیشه پایین ترین دست بودم،

 تو خودت پایین دستی را چه معنا می کنی؟!!/

 من سوژه ی مناسبی برای دست رشته ی چشمانِ تو و دوستانت و

 و سوژه ی مناسب تری برای یک دستی هایت بودم/

 و آخرِ این دست نوشتِ ابتدایی  اینکه این جدایی نه دست من بود نه دست تو ،

 دست روزگار بود که همه ی مان را دست انداخت/

 گوش کن ...

 این ها جمله هایی ست که به دست فراموشی نمی دهم/

 یادش به خیر روزهایی که دستیِ عشق تو بودم/

 ..

 .

 حالا می نشینم تا تو برایم پایان کار را ایستاده دست بزنی/

.....

.......

.........

...............

........................

رباعی

  اینجــا زِ کـَـفـَت سِـکّه بیـانـداز و بــرو

  حِرصـت به لـب بــرکه بیــانـداز و بـرو

  دنیا که همان دختر دانشگاهی ست  

  چـشـمک بـزن و تـِـکه بیـانـداز و  بــرو

دیگری

 یک خودکشی محض،و آنـی کردم

 درگـیـر شـدم ، و امتـحـانـی کـردم

 وقتــی کـه نـگفتــم بـروی میمـیرم

 بـا تـو سَـرِ یـک قتـل تبـانـی کـردم

این روز ها کارهایم مناسب احوالم نیست

این روزها من دست خودم نیستم

از سر اجبار با معادلاتی سر و کار دارم که برایم فرقی ندارد جوابشان چه باشد

و با جامعه ای که سرم داد می زند:        عشق هم اندازه ی تو نیست

سرم داد می زند:             تا ابد باید دست به شلوار هم جنست باشی

و اصلا اینکه شما دست به احساس ها ، از کی تا حالا آدم شدید !!؟

جامعه ای که هر روز باید زیر بار املای چشم هاشان بروی

انسانهایی چه موافق و مخالف، که ازقیافه ی لحن تو خوششان نمی آید و مسخره ات می کنند

و تو ..........

باید خجالت بکشی و بی اختیار بگویی :        مگر باز هم حرف شاعرانه ای زدم!!؟

جامعه ای که هر روز باید از گفتن هاشان گزارش تهیه کنی گوشه ی قلبت،

واین گزارش باید بارها وبارها پخش  شود ، عقده  شود ،احساس  شود، شعر  شود و ...

و کسی به گزارش های یک آدمِ  سیاه سفید  چارده اینچ گوش نمی دهد

این روزها خدا را نمی دانم ، مادرم از من راضی ست

این روز ها درس می خوانم

این روزها نگاه مردم پیاده رو به من می گوید:

من از آدم مشتق نشدم         که من اینجا با یک انتگرال بیگانه طرفم

این روزها کارهام مناسب احوالم نیست

این روزها من دست خودم نیستم

........................................................................

یک دو بیتی:

         چـــراغِ  راهـنمــایــّی  نـگاهــت    

       همش سرخه،دلم مانده به راهت

       خـلافــی میکنـم جریمــه ام کــن     

       جریمه، بوسه ای بـه روی ماهـت

یک  رباعی :

    یک صیغه ی باطل ز دلم صرف نشد  

    آن عشــق برای دل من ظـرف نشـد    

    بیـهـوده نگو ، بهـانـه هایت به کنــار 

    عاشــق نشدم برای من حـرف نشد

.....................

این روزها اینگونه شعر میگویم

 همیشه با خودم فکر میکنم ،

واقعا چه روزای خوبی بود روزهای دبستانی

هنوز قدم زدن های خانوم معلم روی سکوهای پرتاب دانش آموزا یادم میاد/

از گریه های اول دبستان چیزی یادم نیست/

یه تخته سفید ،یه مداد ،دفتر و ....

مگه دیگه چی میخواستم

میدونستم آخرشم سرنوشتم همین کاغذ و قلمه که تو دستمه

کم کم که بزرگتر شدم دیدم 

جز همین کاغذ و رقص های قلم روی صفحه چیزی منو راضی نمی کنه

از کلاس های درس چیزی نفهمیدم ولی ....

از سرمشق ها یاد گرفتم که تقلید نکنم

از املا و دیکته یاد گرفتم که حرف زور نشنوم

از چشم های خانوم معلم یاد گرفتم عاشق باشم

و از چوپان دروغگو یاد گرفتم به جای دروغ ،اغراق کنم

حالا خودتو بذار جای من /

اگر جام بودی شاعر نمی شدی؟

    .................................

  یک رباعی که دو هفته پیش اینطور شرو شد:

                                (١)

    از درس محبت ،دو سه خط  املا کن/ 

    موضوع  فقط عشق، برو  انشا کن/

    سرمشق شده دو صفحه از لب هایم /

    سرمشق مرا با لب خود  امضا کن/

    رباعی بعدی:

                                 (٢)

      یک روز نگاه تو به حسم عالی ست

      یک روز تمام حس تو بی حالی ست

      با این همه رفتـار عـجـب در ذهـنـم

      یک جای علامت تعجب خالی سـت